DWDD filii krakowskiej

Pierwsza sobota listopada była dla członków Ruchu okazją do wspólnego, twórczego i rozwijającego spędzenia czasu we wspólnocie.

„Kończąc powoli rok formacyjny spotykamy się w Przemyślu, bardzo blisko granicy z Ukrainą. To znamienne, bo hasło roku «Pokój mój daję wam» odnosimy w jakimś stopniu także do tego, co dzieje się za wschodnią granicą” – powiedział w homilii ks. Wojciech Karpiel, moderator filii krakowskiej Ruchu Światło-Życie i moderator Domowego Kościoła diecezji tarnowskiej.

W kaplicy pw. Chrystusa Sługi w przemyskim Collegium Marianum, Centrum Ruchu, słuchali księdza moderatora zgromadzeni na Eucharystii uczestnicy Dnia Wspólnoty Diakonii Diecezjalnych, Szkoły Animatora Liturgicznego oraz Rocznej Szkoły Animatora. Łącznie kilkadziesiąt osób. Niektóre punkty programu dnia – jak liturgia i posiłki – były wspólne. DWDD uwzględniał ponadto czas na konferencję, spotkania w grupach diecezjalnych, diakonijnych oraz kapłańskiej, a także czas na krąg filialny dla członków Domowego Kościoła.

„(…) obecnie – zgodnie z oczekiwaniem wyrażonym w trakcie spotkania podsumowującego wiosenny DWDD – chcemy się skupić na sprawach bardziej praktycznych, mających charakter zarówno psychologiczny, jak też wspólnotowy, a nawet duchowy. Podstawowym punktem odniesienia dla nas będzie tym razem tekst referatu Magdaleny Leczkowskiej: Łaska (pokoju) bazuje na naturze, wygłoszony w trakcie ostatniej, 51. Kongregacji Odpowiedzialnych” – pisał do uczestników ks. Marek Sędek, moderator generalny Ruchu.

Wyniki prac w grupach, sprawnie prowadzonych zgodnie z przygotowanymi konspektami, przekazano na poziom filialny. Pojedyncze głosy zostaną podsumowane w sprawozdaniu ogólnym i z pewnością staną się punktem wyjścia do opracowania tematów na kolejny DWDD filii krakowskiej, łączący członków diakonii z archidiecezji krakowskiej i przemyskiej oraz diecezji kieleckiej, tarnowskiej i rzeszowskiej.

Nikt nie przypuszczał, że tego samego dnia tragiczne wydarzenia w Krakowie staną się prawdziwą próbą dla pokoju serca. W ich cieniu tym mocniej wybrzmiewała towarzysząca uczestnikom spotkania tzw. „Modlitwa św. Franciszka o pokój”. Nie należy sugerować się tytułem, gdyż po raz pierwszy tekst pojawił się we Francji w roku 1912. Być może jego autorem jest ks. Esther Bouquerel, jednak nie ma co do tego pewności. Pewne jest, że choć od chwili publikacji minęło już ponad sto lat, są to słowa wciąż aktualne, słowa na nasze czasy.

„O Panie, uczyń z nas narzędzia Twego pokoju,
abyśmy siali miłość tam, gdzie panuje nienawiść;
wybaczenie, tam gdzie panuje krzywda;
wiarę, tam gdzie panuje zwątpienie;
nadzieję, tam gdzie panuje rozpacz;
światło, tam gdzie panuje mrok;
radość, tam gdzie panuje smutek.
Spraw abyśmy mogli
nie tyle szukać pociechy, co pociechę dawać;
nie tyle szukać zrozumienia, co rozumieć;
nie tyle szukać miłości, co kochać;
albowiem dając otrzymujemy;
wybaczając zyskujemy przebaczenie;
a umierając, rodzimy się do wiecznego życia,
przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego”.

Galeria zdjęć: https://drive.google.com/drive/folders/11JwOhILMHI8zLcaTszTMn0a2XPfVsVrY?usp=drive_link