Głównym celem liturgii nie jest nauczanie, ani nawet wtajemniczenie, ale włączenie człowieka w misterium zbawienia i oddanie chwały Bogu. Jednocześnie jej żywotność i dynamizm, z których wypływa cała działalność Kościoła, sprawia, że celebracje stają się polem oraz narzędziem do przekazu wiary i mistagogii.   Jeśli o teorię chodzi, to dwie podstawowe rzeczywistości życia Kościoła ­– liturgia oraz ewangelizacja – pozostają ze sobą w ścisłej symbiozie. W praktyce przykładem sporu między stereotypowym liturgistą i ewangelizatorem nie musi być wydarzenie pokroju spotkań w Lednicy (choć często bywa), Wakacyjnej Ewangelizacji Bieszczadów, czy innych akcji ewangelizacyjnych. Problem objawia się także w parafii, gdy w zaangażowanej apostolsko grupie zrodzą się odmienne – [czytaj dalej]

Można lubić nowoczesny i awangardowy design, ale to nie znaczy, że takie powinny być przedmioty liturgiczne. Można fascynować się stylem barokowym, ale to nie znaczy, że służba liturgiczna ma wyglądać jak aktorzy filmu kostiumowego.   „Kościół jest przekonany, że praca stanowi podstawowy wymiar bytowania człowieka na ziemi” (Laborem exercens, 4). To przeświadczenie zasadza się nie tylko na obserwacjach historycznych czy antropologicznych, ale na Objawieniu. Czytamy w Księdze Rodzaju: „czyńcie sobie ziemie poddaną”. Powołaniem człowieka danym mu w momencie stworzenia jest przekształcanie świata, a więc praca i związana z nią twórczość (produkcja). Wśród różnych efektów ludzkiej pracy i wysiłku zatrzymajmy się przez moment nad tymi, które zostały wprzęgnięte w [czytaj dalej]

Czy charyzmat Ruchu wpływa na wykonywane przez nas obowiązki, podejście do nich, poczucie odpowiedzialności?           Charyzmat Światło-Życie jest inaczej charyzmatem metody owocnego działania. Kładzie nacisk na wolność każdego człowieka oraz na dobrowolność poddaniu się decyzji: czy chcę żyć w prawdzie i świadczyć o niej w codziennym życiu. To, czy podejmowane przez nas działania będą przynosiły korzyści nie tylko dla nas, lecz dla całej wspólnoty, w dużej mierze zależy od naszego podejścia, zaangażowania, a także intencji. Przede wszystkim jednak opiera się na służbie, gdyż obowiązki, wynikające z przynależności do Ruchu, są niczym innym jak służbą. Bierna przynależność na dłuższą metę nie będzie owocna, ponieważ jeśli nie będziemy wymagać [czytaj dalej]

Świąteczny numer naszego kwartalnika już niedługo pojawi się w parafiach. Dużo w nim będzie o świętowaniu, bo przed nami przecież czas szczególny: Boże Narodzenie i Nowy Rok. Jak godnie przeżyć te dni i nie dać się zwariować komercji radzą nasi stali współpracownicy. Polecamy również tekst ks. Blachnickiego o noworocznej Oazie Modlitwy przypominając, że moderator diecezjalny Ruchu, ks. Marcin Koperski, wielokrotnie zalecał nam sięganie do pism Założyciela. Zapraszamy do lektury. Jeżeli chcecie otrzymywać "Charyzmat" bezpośrednio na adres domowy, wystarczy zamówić prenumeratę.

Znak Fos-Zoe nie jest używany wyłącznie w Ruchu Światło-Życie. Zaczerpnięto go ze starochrześcijańskich krypt, a dziś można go oglądać np. w Kafarnaum w Ziemi Świętej. Dwa greckie słowa, skrzyżowane w znaku omega, oznaczające światło i życie, ukazują głęboką treść. Po pierwsze odczytujemy je jako znak jedności. Dwie rzeczywistości: światła i życia, są ze sobą nierozdzielnie splecione. Dlatego też w nazwie Ruchu pisane są z tzw. dywizem, czyli krótką pauzą. Nie używa się spójnika „i”. Co z tego wynika? Jedność zawarta w znaku powinna rzeczywiście przenikać życie chrześcijanina. Nie może być rozdźwięku między tymi rzeczywistościami. Jest to wyznacznik dojrzałego chrześcijaństwa i w pewnym sensie cel, do którego wszyscy [czytaj dalej]